سلام
مینویسم برای خودم
برای مخاطبی که هیچ وقت خاص نبود...
برای دوستی ک هیچ وقت دوست نبود....
برای سرنوشتی که هیج وقت همراه نبود....
برای لحظه خوشی ک موندگار نبود...
نفهمیدم...
ایندفعه رو واقعا نفهمیدم چیشد...چی گذشت... کیا رفتن... کیا اومدن...
کی عوض شدم ...کی دیگه اون مریم سابق نشدم...
بحث شکست عشقی و این مزخرفات نیس...چون هیچ وقت به عشق بین ادما اعتقاد نداشتم...جز عشق بنده ب خدا
کلاس هفتم بودم یهو سراز وبلاگ نویسی دراوردم اون موقعا عاشق فیلمای کره ای بودم
یه وبلاگ درست کردم درمورد بازیگرای کره ای...روزی100هزار بازدید کننده داشتم...
ولی فیلترشد!!!
دیگه وبلاگ نخواستم...ولی شد
دوباره یکی دیگه درست کردم
نه درمورد بازیگرای کره ای...قرقاطی...فازسنگین...دیس لاو وازاینجور چیزا
حدودایک سال نیم داشتمش ولی ازوقتی اینستاگرامو نصب کردم بیخیالش شدم
نه ایکه بیخیالش بشم... فراموشش کردم...مثل خیلی چیزای دیگه
تا اینکه امروز اومدم پای سیستم میخواستم فیلم نگاه کنم بعد کلی مدت به سرم زد یه سر به وبلاگم بزنم
دیدم از اخرین پستم یک سال و نیم میگذره
این وقفه طولانی از کسی مثل من که ثانیه ای پست میذاشت عجیب بود
راستش دلم تگ شده بودواسه این محیط
واسه پست گذاشتنا..واسه دیدن وبلاگای دوستام...واسه چت روم لوکس بلاگ...چقد اون زمانا با مدیر وبلاگا چت میکردم
تواین یک سالو نیم خیلی چیزا عوض شد...عقایدم...باورام...تفکرام..کارام...زدگی کردنم
ولی خوشحالم که عوض شد
چون نتیجه مثبت داد!!!!
تو این مدت کلی نفر به جمع دوستای مجازیم اضافه شدن
بهتریناشون پرستا میناعطیه و توحیدبودن
مرسی بهترینا بابت حضورتون تو زندگیم
شاید الان که پست میذارم پست بعدیم یه سال دیگه باشه ولی میذارم واسه دوستایی مجازی که یک ساله اینجا جاگذاشتمشون و
ازیادم رفته چه لحظات خوبی رو اینجا باهم داشتیم
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید